Od ponad trzydziestu lat obserwuję wchodzenie do literatury polskiej kolejnych zdolnych i bardzo zdolnych poetek i poetów. Widzę więc odnawiające się po latach posuchy byty artystyczne, odradzające się jak życie po zimie lub wybuchające z nicości talenty poetyckie, a wszystkie one (te byty i talenty) występują zazwyczaj pod sztandarem solidarnie wspierających się przedstawicieli danego rocznika, utożsamiają się ze środowiskiem skupionym wokół jakiegoś czasopisma, wydawcy czy instytucji, a niekiedy także odwołują się do etosu szerzej pojmowanego pokolenia. Zapamiętuję z tych objawień nowe strategie w zakresie stylu i języka, przyswajam twarze z okładek, zakochuję się w całych książkach albo wybranych utworach z tych książek, a zdarza się i tak, że poznaję owych debiutantów osobiście, gdy na przykład spotkamy się (to akurat jest epizod sprzed 15 lat) w tym samym miejscu pracy. W zasadzie nie interesują mnie powody, dla których nowe nazwiska zdobywają szlify utalentowanych debiutantów – nie ma wszak większego znaczenia, gdzie i w jakich okolicznościach ujawnią się młodzi zdolni autorzy – konkurs ogólnopolski, festiwal poezji, seria wydawnicza, osobiste wsparcie uznanego krytyka lub profesora itp. Zastanawiam się nad tym wtedy dopiero, kiedy rzecz odbywa się poza świadomością lansowanego bytu, czyli na przykład w labiryncie działań zakulisowych, w piekiełku koterii albo – co jeszcze gorsze – przy pełnej świadomości osób zainteresowanych, którym nie przeszkadza łamanie norm etycznych i działanie wbrew oczekiwanej szczerości wypowiedzi oraz wbrew determinantom potocznie rozumianej prawdy artystycznej, jaka zazwyczaj towarzyszy uprawianiu sztuki. 

W czerwcowej "Gazecie Wyborczej" Przemysław Gulda pisze: "Na trójmiejskiej scenie literackiej wydarzyło się coś ważnego. Poetycka zmiana warty, za sprawą której kilku młodych, bardzo utalentowanych twórców zaczyna dyktować warunki". Gulda prezentuje poetów: Jakobe Mansztajna, Dawida Majera i Grzegorza Kwiatkowskiego. Nasz debiutant z 2008 roku wyznaje: "Nieustannie kotłują się w mojej głowie obrazy, które męczą mnie na tyle, że muszę je z siebie jak najszybciej wyrzucić. Obserwuję rzeczywistość przez pryzmat kilku obsesyjnie powracających do mnie spraw: śmierci, siły i władzy, poniżenia i odtrącenia przez społeczeństwo. Patrzę na to, co się dzieje wokół mnie i wykradam te obrazy do swoich wierszy. Nie mogę przed tym uciec, to jest właśnie ta obsesja, która napędza moją twórczość. Obsesja, która niekoniecznie musi przyjmować formę poezji. Czasem może objawiać się na inne sposoby, np. w muzyce - którą tworzę obok pisania wierszy".