Rafał Derda: Radości składają się jedynie z dwudziestu dwóch, stosunkowo krótkich utworów. Jest to zabieg celowy. Wiersze traktujące na tematy znajdujące się w obrębie zainteresowania Kwiatkowskiego wywierają większe wrażenie, kiedy podane są w formie oszczędnej, a nawet surowej. Pomimo tak niewielkiej objętości, lektura Radości, to przeżycie intensywne, zostawiające trudne do zatarcia wrażenie. Co z tym wrażeniem czytelnik zrobi, zależy tylko i wyłącznie od niego.

Sławomir Płatek: Ciążenie ku romantyzmowi jak dotąd chyba nie zostało trwale przełamane żadnym ciekawym zjawiskiem. Najnowsza twórczość poetycka (to śledzę akurat najpilniej) serwuje próby zmagań z narodowymi przypadłościami. Pozorne dwa bieguny tej sfery (myślę tu o wierszach Wojciecha Wencla i Konrada Góry) mają jeden wspólny „równik” na którym się spotykają: reanimują stereotypowe myślenie, odkopują te same archetypy. Zmienia się język, nie zmienia wyraz – a więc nie dzieje się to, co według niektórych powinno być bezpośrednim skutkiem pracy nad językiem – nowa wartość. Świadczy to z jednej strony o tym, że próbujemy jakoś ten romantyzm zagospodarować, z drugiej – że wciąż nie umiemy.