Osobliwy

I

Wreszcie dostąpiłem zaszczytu

katharsis

Arystoteles opisał go w periodykach

rozweselającym atramentem

Wybucham kpiącą czkawką

tracąc pamięć (absolutną?)

aż po noc nieprzespaną

i dzień wymazany z życiorysu

II

Wreszcie dostąpiłem zaszczytu bycia

poetą przeklętym

Wojaczek opisał to w periodykach

atramentem rozweselającym

Wybuchając kpiącą czkawką

tracę pamięć (absolutną?)

aż po noc nieprzespaną

i dzień z życiorysu wymazany

III

Wreszcie dostąpiłem zaszczytu

apostazji

Proboszcz opisał mnie w periodykach

atramentem rozweselającym

Wybucham kpiącą czkawką

tracę pamięć (absolutną?)

w nieprzespaną noc

aż po dzień wymazany z życiorysu

* * *

Poezja leży na ulicy

wystarczy tylko umiejętnie

się po nią schylić

natknąć się

ewentualnie potknąć

Siódma pieczęć

Grałem w szachy z Bogiem

przed Śmiercią

Już wtedy wyczuwałem

ironię losu

Chodzę i o życie pytam

                                   Rafałowi Wojaczkowi

Chodzę i pytam gdzie jest moje życie:

W czyim domu dorasta?

Przy której kobiecie wzrasta?

W jakiej uliczce mnie zaskoczy?

W jakim miejscu uprzejmie przywita?

W którym barze wypije ze mną bruderszaft?

W którym gabinecie odnowy się upiększa?

W którym lodowcu hibernacji poddane?

W której galaktyce spala swój czas?

Na którym padole rozłożone?

Na której gałęzi rozpościera skrzydła?

Na dnie której rzeki odbija się od dna?

Na której bieżni łapie drugi oddech?

W której części nieba czasu nie liczy?

W którym kręgu piekła czas nalicza?

W którym grobie się przewraca?

Przy grobie znanego poety

                                     Arturowi Fryzowi

Prowadziłem z nim rozmowę

nie wydobywając z siebie słowa

Próbowałem dostrzec coś ponad

stan rzeczywisty

I nagle czas się zatrzymał

ogarnął mnie niepokój

Pustkę wypełniłem rozmową z grabarzem

wyraźny stał się błękit nieba

a grunt jakoś mało stabilny

Ta historia nie ma początku ani końca

To było jakieś kilka scen erotyczno-rodzajowych temu

Jej ciało pociągało mnie do obrzydzenia  

a była nieprzeciętnie obdarzona urokiem węża 

Wiła się w gorącej pościeli 

gdy ja z trudem przelewałem te słowa na papier 

jedząc jabłko

Arkadiusz Aulich (ur. 1979 w Kutnie) - z wykształcenia technik weterynarii i animator kultury, poeta, dramatopisarz, malarz abstrakcjonista, członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich w Poznaniu. Był bohaterem cyklu poetyckiego - ,,Krótka piłka” oraz cyklu ,,Poczta Poetycka” w Polskim Radiu Koszalin. Posiada w dorobku cztery tomy wierszy: Dom czystych myśli (Kraków 2018), Odmienne stany świadomości (Wrocław 2019), Skądinąd (Łódź 2021), Za siebie (Poznań 2023). Publikuje lub publikował w  antologiach oraz czasopismach literackich: ,,Ośrodek Postów Twórczych”, ,,POETARIAT”, ,,Kutnowskie Zeszyty Regionalne”, „Szuflada”, „Wydawnictwo j”, „Eprawda”, „Helikopter”, „Obszary Przepisane”, „Epea”, „Czas Literatury”, „ Afront”, ,,Post Scriptum”, ,,Suburbia”, ,,Odra”.  

Fotofrafia poety - Tomasz Wojciechowski