Istnieją poetyki, które definiują się same, i to możliwie lakonicznie, bo za pomocą trzech czy czterech słów. W przypadku Tadeusza Peipera było to równanie (po matematycznemu właśnie zapisane) człowiek = ptak z węgla. Krzysztof Ciemnołoński widocznie dobrze przyswoił sobie tę lekcję, skoro jego analogiczna konstrukcja brzmi podobnie: beton mech miasta. Że zaś przyswojenie nie może być powtórką, dokładną kalką, to wersja Ciemnołońskiego wprowadza zasadnicze korekty do optymistycznej wizji industrialnej rzeczywistości: miasto wprawdzie pozostaje, lecz masa jest raczej bioaktywnymi odpadami niż tłumem, miejsce maszyny zajmuje zaś wciąż zagrożony organizm (kapitalny jest na przykład stechnicyzowany opis zdjęcia płodu w wierszu prenatalny). Jednym słowem świat tej poezji bliższy jest mrokowi wczesnych utworów Jasieńskiego niż elektrycznemu oświetleniu Peipera.

Nakładem "Zeszytów Poetyckich" ukazała się kolejna publikacja. Niniejszy, bardzo subiektywny wybór wierszy autorów nominowanych do Nagrody im. Andrzeja Krzyckiego jest tak naprawdę zaproszeniem do świata kilku obcych dykcji, kilku różnych wizji przemijania, bo właśnie motyw odchodzenia, obsesyjny jak u Krzyckiego topos próbuje spiąć ten skromny wybór, połączyć go we wspólną historię, polifonię rozpisaną na 6 głosów żeńskich i 3 głosy męskie.